“Το union scabbing είναι σαν να πρόκειται να σε κρεμάσουν, και καθώς σε οδηγούν στην αγχόνη, ο δήμιος γυρίζει και σου λέει: «Ξέρεις, μισώ που πρέπει να το κάνω αυτό, αλλά, αν αποτελεί παρηγοριά, η αγχόνη κατασκευάστηκε από συνδικαλισμένους ξυλουργούς, το σχοινί φτιάχτηκε από συνδικαλισμένους σχοινοποιούς, και ορίστε, κύριε, η κάρτα μέλους μου…»”
Joe Hill
Συναντήσεις με εκπροσώπους των τεσσάρων συνδικαλιστικών οργανώσεων της Αστυνομίας και των Φυλακών είχε τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2026, ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως. Ναι, ο ίδιος Υπουργός ο οποίος πριν ενάμιση μήνα απέλυσε μονομερώς και αυθημερόν δεσμοφύλακα στέλεχος της Ισότητας λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης, και, σύμφωνα με την επιστολή απόλυσης, για να μην καταστεί πρότυπο για τους συναδέλφους του. Θα περίμενε κανείς πως τουλάχιστον η Ισότητα (από την ΠΑΣΥΔΥ δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό, εμπλέκονται και στελέχη της στην υπόθεση καταστολής του συγκεκριμένου συνδικαλιστή) θα έδινε στον συγκεκριμένο ακροδεξιό και αυταρχικό πολιτικό την απάντηση που αρμόζει στις περιστάσεις. Αμ δε, τα Κλαδικά Αστυνομίας και Φυλακών της Ισότητας προσήλθαν κανονικά στην συνάντηση.
Προφανώς, δεν σταματάει ο συνδικαλισμός σε μια απόλυση και τα αιτήματα πρέπει να τίθενται. Το πρόβλημα που αναδύεται, για άλλη μια φορά, βρίσκεται στις σχετικές ανακοινώσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Από την μία, το Κλαδικό των δεσμοφυλάκων έβγαλε μια τυπική ανακοίνωση για τα ζητήματα που συζητήθηκαν στην συνάντηση, υπογραμμίζοντας την ετοιμότητα του να προτείνει λύσεις για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν προσωπικό και φυλακισμένους. Αντίθετα, η ανακοίνωση του Κλαδικού της Αστυνομίας (όπως και αυτή του ίδιου του Υπουργείου, τυχαίο;) υπογράμμισε το «ιδιαίτερα φιλικό και εποικοδομητικό κλίμα» της συνάντησης.
Είναι καιρός η Ισότητα, ως η πρώτη ενιαία συνδικαλιστική οργάνωση που οργανώνει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα , και μάλιστα με μεθόδους και δομές οι οποίες προσομοιάζουν σε συνδικαλισμό βάσης, να αντιληφθεί τις δομικές διαφορές ανάμεσα στον συνδικαλισμό των εργαζομένων και τον «συνδικαλισμό» των μπάτσων. Τα αστυνομικά «συνδικάτα» διαφέρουν ουσιαστικά από τα εργατικά συνδικάτα λόγω των ιδιαίτερων νομικών τους εξουσιών, του ιστορικού τους ρόλου και της σχέσης τους με το εργατικό κίνημα. Αν και χρησιμοποιούν την ίδια δομή για τη διαπραγμάτευση μισθών και παροχών, δεν αποτελούν γνήσια εργατικά συνδικάτα για τρεις βασικούς λόγους:
1. Το μονοπώλιο της κρατικής βίας – Τα παραδοσιακά εργατικά συνδικάτα εκπροσωπούν εργαζόμενους που στερούνται θεσμικής ισχύος. Οι αστυνομικοί, ωστόσο, είναι όργανα του κράτους που κατέχουν το νόμιμο μονοπώλιο της χρήσης βίας και την εξουσία σύλληψης. Αυτή η ιδιαίτερη εξουσία τους διαφοροποιεί από την υπόλοιπη εργατική τάξη.
2. Σύγκρουση με το εργατικό κίνημα – Τόσο ιστορικά όσο και σήμερα, τα αστυνομικά «συνδικάτα» βρίσκονται συχνά σε άμεση σύγκρουση με τα εργατικά συνδικάτα. Η αστυνομία επιστρατεύεται τακτικά από τις κυβερνήσεις για τη διάλυση απεργιών και τη διαχείριση διαδηλώσεων που οργανώνονται από εργατικά συνδικάτα. Επίσης, τα εν λόγω «συνδικάτα» σπάνια έως ποτέ δεν εκφράζουν, και δη εμπράκτως, την αλληλεγγύη τους σε εργατικούς αγώνες.
3. Προστασία από καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι δικαιωμάτων των εργαζομένων – Ενώ τα συνδικάτα προστατεύουν τους εργαζόμενους από άδικες απολύσεις ή μη ασφαλείς συνθήκες εργασίας, τα αστυνομικά «συνδικάτα» συχνά εστιάζουν έντονα στην προστασία των αστυνομικών από τη λογοδοσία για παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων ή χρήση υπερβολικής βίας. Χρησιμοποιούν πολιτική επιρροή για να εξασφαλίσουν ειδικές νομικές προστασίες (όπως η περιορισμένη ασυλία ή οι αυστηροί περιορισμοί στις εσωτερικές έρευνες) που δεν υφίστανται σε κανένα άλλο επάγγελμα.
Όλα, ή σχεδόν όλα, τα πιο πάνω χαρακτηρίζουν την δράση και τις τοποθετήσεις του Κλαδικού της Αστυνομίας που έχει βλαστήσει σαν καρκίνωμα στο σώμα της συντεχνίας Ισότητα, και το οποίο, με ευθύνη και των καναλαρχών των ΜΜΕ, μονοπωλεί τα φώτα της δημοσιότητας και δημιουργεί άδικες, ή τουλάχιστον ελλείπεις, εντυπώσεις όσον αφορά τον χαρακτήρα της συγκεκριμένης οργάνωσης. Είναι στο χέρι της Ισότητας, των στελεχών και των μελών της, για πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτή η παθογένεια. Εμείς, σαν Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, ένα πράγμα μπορούμε να εγγυηθούμε – καμία συνάντηση μας με εργοδότη που απέλυσε συνδικαλιστή δε θα διεξαχθεί σε φιλικό κλίμα!
