Προ ολίγων ημερών λάβαμε τις εξής δύο τρομακτικές μαρτυρίες από πρώην εργαζόμενες στην επιχείρηση Seed of Happiness (φούρνος & καφετέρια στη Λευκωσία), τις οποίες δημοσιεύουμε με κάθε επιφύλαξη:

“Οι εργοδότες του Seed of Hapiness κάθε άλλο από ευτυχία δίνουν στους εργαζομένους τους. Στο διάστημα των 7 μηνών που εργαζόμουν εκεί, είδα και έζησα την κακοποιητική συμπεριφορά της εργοδότριας από πρώτο χέρι. Είδα 6 άτομα να αποχωρούν, είτε οικειοθελώς είτε λόγω επιβεβλημένης εξαναγκαστικής αποχώρησης από το εν λόγω «artisan-bakery», καθώς δεν άντεχαν άλλο την αποτρόπαια συμπεριφορά μίας εκ των δύο αφεντικών, με τον δεύτερο εργοδότη να δείχνει επιλεκτική άγνοια στις συμπεριφορές της πρώτης.

Καθημερινές προσβολές, ξεσπάσματα και φωνές από την εργοδότρια είναι βίωμα κάθε εργαζομένου σε αυτή την επιχείρηση που θέλει να προωθεί τις «ψηλές συχνότητες» («High Vibrational»). Η εν λόγω εργοδότρια απαιτούσε από κάθε εργαζόμενο να συμμορφώνεται στην εκάστοτε διάθεσή της και στις παράλογες απαιτήσεις που είχε, ποτέ δεν ήξερες τι μπορούσε να προκύψει. Στάθηκα μάρτυρας σε ρατσιστικές, Ισλαμοφοβικές καθώς και χοντροφοβικές συμπεριφορές από μεριά της.

Ακόμη, η εκμετάλλευση εργαζομένων με καταγωγή από “τρίτες χώρες” είναι ο τρόπος που η συγκεκριμένη επιχείρηση επιβιώνει μέχρι σήμερα. Εργάζονται 9ώρες βάρδιες, 6 μέρες τη βδομάδα, για ελάχιστα λεφτά. Αυτό φέρνει το σύνολο των ωρών τους στις 54, με το μέγιστο νομικά όριο που μπορεί να εργαστεί κάποιο εβδομαδιαία στην εστίαση να είναι 48. Να σημειωθεί πως ποτέ δεν πληρώνονται τις υπερωρίες. Αυτό, σε συνδυασμό με την ρατσιστική αντιμετώπιση που έχουν από τους εργοδότες, έκαναν την καθημερινότητα όλων μας εξαιρετικά δύσφορη.

Μερικά παραδείγματα από την κακοποιητική συμπεριφορά των εργοδοτών είναι τα εξής: μία εργαζόμενη μουσουλμάνα ήθελε 5 λεπτά από την 9ωρη βάρδια της για προσευχή. Ακόμη και αν το διάλειμμα της που είναι μια ολόκληρη ώρα, δεν ήταν αρκετό για να πείσει την εργοδότρια πως κανένα θέμα δεν θα υπήρχε αν έπαιρνε 5 λεπτά για την προσευχή της. Αντιθέτως, απειλές και προσβολές πως θα απαγόρευε οποιαδήποτε άσκηση θρησκείας και πίστης στο μαγαζί της ήταν αυτό που ακολούθησαν, ενώ την ίδια ώρα ξεκινούσε συζητήσεις για ζώδια και αστρολογικούς χάρτες. Προσβλητικά σχόλια για οικογένειες μουσουλμάνων που περνούσαν μπροστά από το κατάστημα έπρεπε να θεωρείται κανονικότητα. Σχόλια σε άλλη εργαζόμενη να ξεκινήσει δίαιτα επαναλαμβάνονταν σε εβδομαδιαία βάση, η απαίτηση να πάρει μια άλλη εργαζόμενη φαρμακευτική αγωγή για να σταματήσουν οι πόνοι περιόδου και να εργαστεί, για την εργοδότρια δεν ήταν κάτι παράλογο. Φωνές και βρισιές, στις εργαζόμενες αλλά και σε συνεργάτη του καταστήματος, μπροστά σε πελάτες από την εργοδότρια είναι το περιβάλλον εργασίας αυτού του μαγαζιού που κατά τ’ άλλα θέλει να προωθεί μια εκλεπτυσμένη κουλτούρα. Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, τα εργαζόμενα έπρεπε να σερβίρουν τους πελάτες με ένα χαμόγελο, αγνοώντας την κακοποίηση και την ψυχολογική χειραγώγηση που τους ασκούν τα αφεντικά.

Αυτό το κείμενο έχει ως σκοπό να δείξει την πραγματικότητα του συγκεκριμένου μαγαζιού και να προστατέψει οποίο μπορεί να σκεφτεί να εργαστεί εκεί, αλλά και να δείξει σε όσους εργοδότες έχουν αυτές ή παρόμοιες συμπεριφορές, πως δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ανεκτές.“

“Παραιτήθηκα λόγω της κακοποιητικής και άδικης μεταχείρισης που δέχθηκα ενώ εργαζόμουν εκεί. Αφού περίμενα πολλές μέρες για να λάβω την τελική μου πληρωμή, συνειδητοποίησα ότι δεν μου είχαν πληρώσει το πλήρες ποσό. Όταν προσπάθησα να τους το πω μέσω μηνυμάτων, με αγνόησαν και με έβγαλαν τρελή, αλλά το χειρότερο συνέβη όταν πήγα στο αρτοποιείο για να απαιτήσω τον μισθό μου αυτοπροσώπως. Η μία εργοδότρια ενήργησε κακοποιητικά, προσπάθησε να με πιάσει από το χέρι, με αποκάλεσε μαλακισμένη και με άλλους χαρακτηρισμούς, με κατηγόρησε ότι εγώ τους χρωστούσα χρήματα και όχι αυτοί σε μένα. Το άλλο αφεντικό συμμετείχε επίσης, δεν ήθελε να μιλήσει, απλώς άνοιξε την πόρτα και μου είπε να φύγω. Όλη την ώρα το πρώτο αφεντικό φώναζε και με κατηγορούσε και έλεγε άσχημα πράγματα. ΄Όταν βγήκα έξω στον δρόμο βγήκε και αυτή πίσω μου και με απείλησε ότι θα με έπαιρνε στο δικαστήριο επειδή τους κατηγορώ ψευδώς, και με αποκάλεσε ξανά μαλακισμένη και πουτάνα. Τότε αποφάσισα να συναντηθώ με τους IWW για να διευθετηθεί η υπόθεση.”

Οι μαρτυρίες των συναδελφισσών μας δεν μας άφησαν αδιάφορους ως οργάνωση. Σε πρώτο στάδιο προχωρήσαμε σε διεκδίκηση των οφειλόμενων δεδουλευμένων, αρχικά με email και ακολούθως αποστέλλοντας μια μικρή αντιπροσωπεία στο ίδιο το μαγαζί, όπου και συναντηθήκαμε με τον ένα από τους εργοδότες (η άλλη εργοδότρια φρόντισε να κρυφτεί στην κουζίνα). Τρεις μέρες μετά την επίσκεψη μας η επιχείρηση κατέβαλε τα δεδουλευμένα στην εργαζόμενη.

Αλλά το ζήτημα δεν τελειώνει σε μερικά μεροκάματα. Στεκόμαστε αλληλέγγυα σε όσα βιώνουν κακοποίηση στους χώρους εργασίας τους, και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή εργοδοσίας που απαιτεί τη ψυχή, το σώμα και το πνεύμα των εργαζομένων για ένα κομμάτι ψωμί. Εξού και είναι καθήκον μας η δημοσιοποίηση τέτοιων μαρτυριών, που αποκαλύπτουν την εργασιακή πραγματικότητα για την πλειοψηφία των εργαζομένων στη χώρα, και ειδικά αυτών που κυβερνήσεις και νομοθεσίες έχουν φροντίσει να αφήσουν απροστάτευτους στα νύχια των εργοδοτών.

Κράτος και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο – Ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο!

***

Seed of (Un)Happiness – another horror story in the catering sector

A few days ago we received the following two terrifying testimonies from former employees of Seed of Happiness (bakery & cafeteria in Nicosia), which we publish with every reservation:

“The employers of Seed of Happiness give anything but happiness to their employees. During the 7 months I worked there, I saw and experienced the abusive behaviour of the employer firsthand. I saw 6 people leave, either voluntarily or due to forced resignation from the supposed «artisan-bakery», as they could no longer stand the abominable behaviour of one of the two bosses, with the second employer showing selective ignorance of the behaviours of the first.

Daily insults, outbursts and shouting from the employer are an experience of every employee in this business that wants to promote «high frequencies» («High Vibrational»). The said employer demanded from each employee to comply with her mood and unreasonable demands, you never knew what could happen. I witnessed racist, Islamophobic and fat-phobic behaviours on her part.

Furthermore, the exploitation of workers from “third countries” is the way this particular company survives to this day. They are working  9-hour shifts, 6 days a week, for very little money. This brings their total hours to 54, with the maximum legal limit that someone can work per week in the catering sector being 48. It should be noted that they are never paid for their overtime. This, combined with the racist treatment they are receiving from their employers, made the everyday life of all of us extremely difficult.

Some examples of the abusive behaviour of employers are the following: a Muslim employee wanted 5 minutes of her 9-hour shift for prayer. Even the fact that her break lasts a full hour was not enough to convince the employer that there would be no problem if she took 5 minutes for her prayer. On the contrary, threats and insults that she would prohibit any exercise of religion and faith in her store were what followed, while at the same time she started discussions about zodiac signs and astrological charts. Offensive comments about Muslim families who passed by the store were normalised. Comments to another employee to start a diet were repeated on a weekly basis, while the requirement that another employee take medication to stop her period pains and work was not unreasonable for the employer. Shouting and swearing at the employees but also at a store associate, in front of customers, by the employer is the working environment of this store that otherwise wants to promote a refined culture. While all this was happening, the employees had to serve the customers with a smile, ignoring the abuse and psychological manipulation that the bosses inflict on them.

This text aims to show the reality of this particular store and to protect anyone who might consider working there, but also to show those employers who have these or similar behaviours, that they are not and will never be tolerated.“

“I quit because of the abusive and unfair treatment I received while working there. After waiting for many days to receive my final payment, I realised that they did not pay me the full amount. When i tried to tell them about it through messages they brushed me off and gaslit me, but the worst happened when I went to the bakery to demand my wages in person. One of the bosses acted abusively, she tried to grab my hand, she called me asshole and other names, she accused me that I owed them money and not them. The other employer also joined, he didn’t want to talk, he just opened the door and told me to get out. During the whole time the first boss was shouting and accusing me and saying bad things. I went outside to the street, when she barged out and threatened that she will drag me to court because I am falsely accusing them, and again called me asshole and bitch. That’s when I decided to meet with the IWW to have this sorted out.”

The testimonies of our fellow workers did not leave us indifferent as an organisation. In the first stage, we proceeded to demand the due accrued wages, initially by email and then by sending a small delegation to the store itself, where we met with one of the employers (the other employer made sure to hide in the kitchen). Three days after our visit, the company paid the accrued wages to the employee.

But the issue does not end with a few days’ wages. We stand in solidarity with those who experience abuse in their workplaces, and we stand against any form of employment that demands the soul, body and spirit of workers for a piece of bread. Hence, it is our duty to publish such testimonies, which reveal the labour reality for the majority of workers in the country, and especially of those whom governments and legislation have made sure to leave unprotected in the clutches of employers.

State and bosses at the bottom of the well – Long live the global proletariat!