(X428171, member of IWW-CyROC from France)

Protesting in September is a fairly usual thing for France lately, as our Government has been taking advantage of the summer break to make announcements or pass bills while people have their minds off their routine. But why are September 2025 protests a new hope -or another failed attempt- for workers take down the ruling class?

In order to understand the current situation and try to answer the question above, we need to quickly sum up the causes to the people’s anger:

It’s been 40ish years and 5 presidents -from the self-pretended socialist Mitterand to a crypto-fascist like Sarkozy- all more or less sneakily pushing a Neoliberal agenda to reform the welfare system that the Communists from National Council of the Resistance have had the opportunity to build because the President back then couldn’t afford to ignore them as they help fighting the Nazi occupier.

The main excuse for those reforms ? The State’s spending is too high and it’s too costly to keep our workers alive and well because we’re in debt. The solution to this problem : we’re going to ask you all to make an effort so we can keep the country afloat as the GDP isn’t growing much lately. The main goal behind that: sabotaging public services to allow private companies to compete with it, because they otherwise couldn’t. Note that I am here mostly referring to the welfare system but this applies to the Energy sector, public transportation, postal services.

On top of this, there is the democratic backsliding we have been witnessing from September 2024 when President Macron appointed a right-wing Prime Minister against the customary and democratic rule of choosing a representative from the biggest political group in the Parliament.

But what really left us no choice but to take it to the streets this time is yet another attack towards France’s labour laws as well as the removal of two public holidays from our calendar expressed by Prime Minister François Bayrou on July 15, while -he thought- everyone was busy enjoying their summer. Faithful to Centrist ideology, his strategy was always to bend his words in to whichever shape was going to allow him to grab whatever seat was left. His reputation for being a mediocre politician, was only solidified by his 9 month underperformance working as Macron’s minion, during which he has lied to the whole country as he denied that he had ever heard of sexual abuse cases in a private catholic school -while his daughter studied there- in his district, of all that during his terms as Minister of Education and general councilor of the same district were overlapping.

I couldn’t give a comprehensive overview without mentioning Macron’s governments’ lack of action against inflation and the increased cost of living -forcing some to skip meals so their children can eat 3 times a day. Nothing was done in favour of women’s and LGBTQIA rights, nor to counter the raise of fascism and the danger that fascist groups represent as well as allowing the shipping of French made chips found in Russian drones in spite of the embargo, the complicity with the genocide in Palestine and the ethnic cleansing in Yemen that Saudi Arabia undertook thanks to French weapons.

The September Strikes :

I think now we are provided with enough context to understand that the French working class just can’t take it anymore and anger is present across the political divide. The natural reaction against François Bayrou’s mid-summer announcements was to share discontent and some right-wing populist initiative claimed the 10th of September for a day of political action. However, you can’t steal the only successful trick that the Left has and get away with it ; the original initiative got drowned under the weight popular anger and became a date synonym for the broader political spectrum, in which all were welcome to complain about what I have tried to sum up herein above. The strength of this movement was to have no clear political colour – despite having been encouraged by some political figures and parties – therefore to be a true movement of the people, but with clear demands. The fear that the movement was going to weaken the already fragile basis that Macron’s standing on resulted in Bayrou to announce on August 25 that he would ask Parliament to vote in early September whether or not MPs still trusted him as a Prime Minister. On September 8, he lost the vote and handed his resignation over to the President.

More than 360 000 protesters joined in all across France despite the resignation of Bayrou, which was obviously an attempt to calm things down. Blockades happened from the early morning at highway tolls, bus stations and on railways, in factories by striking workers, some of them wearing yellow jackets as well as in Lyceums and Universities but the resigning Minister of Interior, Bruno Retailleau had mobilised 80 000 policemen all over the country in order to avoid having the country slowed down. He then communicated that more than 540 protesters were taken into custody that day. Despite the government and bourgeois media instrumentalising violence, mostly started by the police with illegal methods of crowd control such as trapping protesters in order to divide them, the most expensive damages on that day were caused by the Police, as a teargas grenade exploded on the cloth roof of a Korean restaurant’s terrace thus setting fire to the whole building. Protesters got hit and shot at with flash ball guns.

On their sides, the main unions did not officially show support in September 10 and preferred to call for a strike on the 18th, which events have been qualified of embarrassing and vague, according to some protesters from the September 10 movements. Accusations against the main unions were about spoiling the more radical and revolutionary demands and actions, which in the end benefits the established order. This strike day, however brought together more than a million protesters across the country, according to French union CGT. The Ministry of Interior claimed to have taken 134 protesters into custody on the 18th despite the attendance being 3 times as important.

Other worker’s and people’s groups organised blockades and marches from September 8 and carried on the whole week in several cities.

As the two dates took place on weekdays, another date was proposed on Sunday 21st thus allowing workers who couldn’t afford to go on strike to join in on their day off in order to keep the momentum going and celebrate an important date in French History : the abolition of the Monarchy of 1792. Due to low attendance it is hard to find information about that day but it General Assemblies and peaceful gatherings happened in most big cities. The attendance can also be explained by the fact that other marches took place for the International Day of Peace and to protest for the end of the Genocide in Gaza.

The main unions called for another strike day will take place on the 2nd of October as their meeting with the newly appointed Prime Minister Sebastien Lecornu led to nothing, More radical worker’s groups already have called for more actions to keep the momentum, protests will take place in Lyon on September 25 and Caen on September 27.

Macron is at his lowest ever, according to a recent opinion poll, with 83% negative opinion and he could even be losing his bourgeois basis as the instability that the « Mozart of Finance » created got France’s credit ratings to be downgraded again. But polls and rating agencies won’t the give the power to the people, protests in the past 10+ years haven’t led to much, this is why protesters will keep on trying different methods and try to slow down the Economy on strike days.

Finally, in order to address the question formulated in the first lines of this text: we’re not there yet, and we’re not going to be unless the millions that were in the streets this month consider it to be a class war.

On ne veut plus ! Un bref résumé du mouvement social de Septembre

(X428171, membre français de l’IWW-CyROC – traduction en français d’un article à destination des camarades Chypriotes et du monde entier)

Les grèves et les manifestations sont des pratiques relativement courantes en France pour exprimer la frustration causée par le mépris de nos dirigeants. Je propose ici de résumer des mouvement sociaux de Septembre 2025 et de voir pourquoi ils représentent un regain d’espoir (ou bien un autre coup manqué) pour que le peuple puisse reprendre le pouvoir.

Afin de comprendre la séquence actuelle et ensuite de répondre à la question qui vient d’être posée, il faut rappeler les causes de la colère du peuple:

40 et quelques années et 5 présidents (dont les sensibilités politiques vont de prétendument Socialiste, pour Mitterand, à Cryptofasciste pour Sarkozy) qui nous ont imposé la doctrine Neolibérale et, de ce fait, saccagé le « déjà-là communiste » que nos luttes nous ont permis d’acquérir grâce, entre autres, au Conseil National de la Résistance.

La grande excuse pour réformer l’État social : les dépenses sont trop élevées et ça coûterait trop cher à l’État de payer pour la santé des classes laborieuses parce qu’il faudrait rembourser la dette. Il faudrait alors résoudre ce faux-problème de la manière suivante : demander au prolétariat de payer les frais de cette mauvaise gestion, afin de sauver notre pays de la crise, puisque le saint PIB ne croît que peu. Le but derrière cette manœuvre : continuer a saboter nos services publics afin d’ouvrir le marché à des entreprises privées qui, sinon, ne pourraient pas rivaliser. Je précise que je parle principalement de la sécurité sociale mais on a vu ce schéma s’appliquer également au secteur de l’énergie, les transports publics, La Poste etc.

A cela s’ajoute le déni de démocratie dont Macron a fait preuve en Septembre 2024 lorsqu’il a nommé un premier ministre de droite alors que la tradition et la logique démocratique voudrait qu’il nomme un représentant du groupe majoritaire, qui était à l’époque une coalition de gauche.

Mais ce qui a mis le feu aux poudres cette fois-ci est une énième attaque envers les classes laborieuses visant à détruire encore un peu le Code du Travail et supprimer deux jours fériés. Éclair de génie de notre 4ème Premier Ministre en 3 ans, qui a décidé d’annoncer le 15 juillet alors, pensait-il, que les Français allaient oublier la politique durant leur congé estival. La réputation de François Bayrou n’est plus à faire : fidèle à sa constitution de centriste on le voit depuis 40 ans se contorsionner dans le but de prendre la forme du coin de table que les divers gouvernements voudront bien lui donner. Ce dernier est resté constant dans sa médiocrité durant ses 9 mois de fonction en tant que Premier Ministre alors que pour lui, ce devait être la consécration, à défaut de ne jamais pouvoir être élu président. En effet, ce dernier a menti devant l’Assemblée Nationale en niant avoir été au courant des violences et des abus sexuels de Notre-Dame de Betharram, école Catholique privée qu’il connaissait bien, sa fille y étudiait durant la période où ces faits ce sont déroulés, alors même que François Bayrou cumulait les mandats de Ministre de l’Education, Président du Conseil Général et Conseiller Général de la Région des Pyrénées Atlantiques.

J’aurais considéré rendre un papier incomplet si je n’avais pas également mentionné le manque de volonté des gouvernements de Macron de prendre des mesures concrètes pour le pouvoir d’achat des français dans une période d’inflation et de hausse du coût de la vie, alors que des parents se voient sauter des repas afin que leurs enfants puissent aller à l’école le ventre plein. Macron ne peut s’empêcher d’ouvrir la voie à l’extrême droite, ce qui a pour conséquence de donner aux fascistes un terrain d’expression plus libre que jamais. J’ajouterai à ce bilan une politique extérieure désastreuse pour l’équilibre mondial : l’envoi de matériaux retrouvés sur des drones Russes malgré la mise en place d’un embargo, la complicité de Macron et des membres de son parti avec Israël pendant le génocide en Palestine et la vente d’armes de guerre françaises à l’Arabie Saoudite malgré l’existence d’indices permettant de prévoir un nettoyage ethnique au Yemen.

Les grèves et blocages de Septembre

J’estime que nous sommes cette fois suffisamment informés pour comprendre pourquoi la classe prolétaire française en a marre et pourquoi la colère se manifeste par-delà les divisions politiques.

La réaction naturelle aux provocations de François Bayrou était de s’indigner.
De quoi aurait-on l’air si on se faisait avoir sur un plan si bas du front ?
Un jour fût vite convenu, bien qu’initialement avancé par des populistes de droite.
Cela dit, il a été naïf à la droite de penser qu’elle pût voler à la gauche son moyen de lutte favori. L’initiative s’est retrouvée étouffée sous le poids du mouvement populaire, évidemment de gauche.
Mais aussi une partie du monde militant qui rejette les partis et des syndicats, bien que certains aient affiché leur sympathie à l’égard du mouvement.

Macron, sentant arriver l’odeur des poubelles brûlées, avait déjà demandé à Bayrou d’orchestrer son hara kiri en lui faisant demander le vote de confiance de l’Assemblée. Espérant que la remise de sa démission éteigne le feu.

Et bien pas vraiment, la fréquentation du 10 Septembre s’élève a 360 000 sur tout le territoire, je rappelle sans l’appel de l’Intersyndicale, ce jour-là, on trouve de tout mais surtout beaucoup de radicaux, révolutionnaires, anarchistes, autrement dit, des gens qui savent que la tête de l’ennemi à beau changer, le combat reste le même. Des blocages se sont mis en place dès l’aube aux péages d’autoroute, dans les gares routières et dans les transports en commun ainsi que dans les usines, les lycées et les facs, mais le Ministre de l’intérieur démissionnaire Retailleau avait dépêché 80 000 flics pour casser le mouvement dès le premier jour. A l’heure du bilan journalier, il annonçait 540 gardes à vue. Malgré la tentative du Gouvernement et des médias bourgeois d’instrumentaliser la violence et les dégradations, preuve que des casseurs sans idées envahissaient les rues, il a été démontré que les dégâts les plus coûteux ce jour-là ait été causés par la Police, qui a mis feu à un restaurant. Notons également que le recours aux nasses, procédé toujours illégal de gestion des foules, a été largement documenté, couplé à l’utilisation de grenades lacrymo et du LBD.

De son côté, l’Intersyndicale n’a pas souhaité soutenir le mouvement du 10 Septembre mais a préféré sa propre date. Les syndicats ont organisé le 18 une journée de grève dont la fréquentation dépasserai le million sur toute la France, selon la CGT. Retailleau le soir du 18 annonçait 134 gardes à vue. La stratégie des syndicats a été critiquée par les mouvements plus radicaux car certes, ils ont rassemblé, mais autour de quoi ? Et pour quel résultat : on sait à l’heure où j’écris que le nouveau Premier Ministre les a reçu dans son bureau, pour leur dire qu’ils ne seront pas écoutés.

Dans certaines villes, des groupes de travailleurs ont fait du rab’, ont commencé les blocages dès le Lundi 8 Septembre et ont mis en place des actions tout au long de la semaine. Une date a aussi été proposée le Dimanche 21 afin que les travailleurs puissent rejoindre le mouvement sur leur jour de repos et célébrer en même temps l’abolition de la monarchie de 1792. Des assemblées générales et des regroupements ont eu lieu ce jour-là mais il reste difficile d’obtenir des chiffres précis en raison de la faible fréquentation. On notera également que le 21 Septembre est la journée Internationale de la Paix et que des manifestations de soutien à la Palestine ont aussi eu lieu.

Suite à l’absence de volonté du Gouvernement d’écouter les revendications, l’Intersyndicale a appelé à une nouvelle journée de grève le 2 Octobre. Des groupes de travailleurs ont pris les devant en organisant des manifestations les 25 et 27 dans plusieurs villes.

L’actualité récente démontre qu’il ne faut pas baisser les bras, Macron est plus faible que jamais, les sondages estimant sa côté de popularité a 17 %, il pourrait également être entrain de perdre une partie de sa base bourgeoise car l’instabilité qu’il a créé a causé le déclassement de la côte de crédit de la France, encore un coup de maître du Mozart de la Finance. Mais nous savons bien ici que les sondages et les agences de notations ne sont pas nos alliés, que les syndicats mainstream n’aident pas vraiment notre cause et c’est pourquoi le mouvement du 10 Septembre essaie d’adapter ses méthodes au contexte, quitte à dépoussiérer les vieux outils de lutte qu’on avait jusque là rangé dans les placards.

Enfin, pour répondre à la problématique : on n’y est pas encore, et c’est pas le million du 18 qui va nous y aider. Pour ça, il va falloir être mieux organisé, sortir de la routine syndicale et penser à l’impact de nos luttes.

Η γαλλική εργατική τάξη δεν την παλεύει πια – μια σύντομη περίληψη των απεργιών του Σεπτεμβρίου 2025

(X428171, μέλος της Περιφερειακής Οργανωτικής Επιτροπής Κύπρου των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου από την Γαλλία)

Οι διαμαρτυρίες τον Σεπτέμβριο είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο για τη Γαλλία τον τελευταίο καιρό, καθώς η κυβέρνησή μας εκμεταλλεύεται τις καλοκαιρινές διακοπές για να κάνει ανακοινώσεις ή να εγκρίνει νομοσχέδια, ενόσω οι άνθρωποι έχουν το μυαλό τους εκτός καθημερινότητας. Αλλά γιατί οι διαμαρτυρίες του Σεπτεμβρίου 2025 αποτελούν μια νέα ελπίδα – ή μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια – για την εργατική τάξη να ανατρέψει την άρχουσα τάξη;

Για να κατανοήσουμε την τρέχουσα κατάσταση και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα, πρέπει να συνοψίσουμε γρήγορα τα αίτια της οργής του λαού:

Έχουν περάσει περίπου 40 χρόνια και 5 πρόεδροι – από τον αυτοαποκαλούμενο σοσιαλιστή Μιτεράν έως έναν κρυφοφασίστα όπως ο Σαρκοζί – έχουν ύπουλα προωθήσει, όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα για τη μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας που είχαν την ευκαιρία να οικοδομήσουν οι κομμουνιστές του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης, επειδή ο τότε πρόεδρος δεν μπορούσε να τους αγνοήσει, καθώς βοηθούσαν στην αναμέτρηση με τους ναζιστές κατακτητές.

Η κύρια δικαιολογία για τις μεταρρυθμίσεις αυτές; Οι δαπάνες του κράτους είναι πολύ υψηλές και είναι πολύ δαπανηρό να διατηρούμε τους εργάτες μας ζωντανούς και υγιείς, επειδή είμαστε σε χρέος. Η λύση στο πρόβλημα αυτό: θα ζητήσουμε από όλους σας να κάνετε μια προσπάθεια, ώστε να μπορέσουμε να κρατήσουμε τη χώρα σε λειτουργία, καθώς το ΑΕΠ δεν αυξάνεται πολύ τον τελευταίο καιρό. Ο κύριος στόχος πίσω από αυτό: να σαμποτάρουμε τις δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να μπορέσουν οι ιδιωτικές εταιρείες να ανταγωνιστούν με αυτό, επειδή αυτές διαφορετικά δεν θα μπορούσαν. Σημειώστε ότι εδώ αναφέρομαι κυρίως στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, αλλά αυτό ισχύει και για τον τομέα της ενέργειας, τις δημόσιες μεταφορές και τις ταχυδρομικές υπηρεσίες.

Επιπλέον, υπάρχει η δημοκρατική οπισθοδρόμηση της οποίας είμαστε μάρτυρες από τον Σεπτέμβριο του 2024, όταν ο πρόεδρος Μακρόν διόρισε έναν δεξιό πρωθυπουργό, κατά παράβαση του εθιμικού και δημοκρατικού κανόνα της επιλογής ενός αντιπροσώπου από τη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα στο κοινοβούλιο.

Αλλά αυτό που πραγματικά δεν μας άφησε άλλη επιλογή από το να βγούμε στους δρόμους αυτή τη φορά είναι μια ακόμη επίθεση κατά της γαλλικής εργατικής νομοθεσίας, καθώς και η κατάργηση δύο δημόσιων αργιών από το ημερολόγιό μας, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού στις 15 Ιουλίου, ενώ -νόμιζε- ότι όλοι ήταν απασχολημένοι απολαμβάνοντας το καλοκαίρι τους. Πιστός στην κεντριστική ιδεολογία, η στρατηγική του ήταν πάντα να αλλάζει τα λόγια του με όποιον τρόπο του επέτρεπε να καταλάβει όποια θέση είχε απομείνει. Η φήμη του ως μέτριου πολιτικού ενισχύθηκε από την 9μηνη κακή απόδοσή του ως τσιράκι του Μακρόν, κατά τη διάρκεια της οποίας είπε ψέματα σε ολόκληρη τη χώρα αρνούμενος ότι είχε ακούσει ποτέ για περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης σε ένα ιδιωτικό καθολικό σχολείο -ενώ η κόρη του φοιτούσε εκεί- στην περιφέρειά του, και όλα αυτά ενώ οι θητείες του ως υπουργός Παιδείας και γενικός σύμβουλος της ίδιας περιφέρειας αλληλεπικαλύπτονταν.

Δεν θα μπορούσα να δώσω μια ολοκληρωμένη εικόνα χωρίς να αναφερθώ στην αδράνεια της κυβέρνησης Μακρόν έναντι του πληθωρισμού και του αυξημένου κόστους διαβίωσης, που αναγκάζει ορισμένους να παραλείπουν γεύματα για να μπορούν τα παιδιά τους να τρώνε 3 φορές την ημέρα. Δεν έγινε τίποτα υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙΑ, ούτε για την αντιμετώπιση της ανόδου του φασισμού και του κινδύνου που αντιπροσωπεύουν οι φασιστικές ομάδες, καθώς και για την αποστολή γαλλικών τσιπ που βρέθηκαν σε ρωσικά drones παρά το εμπάργκο, τη συνενοχή στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και την εθνοκάθαρση στη Υεμένη που πραγματοποίησε η Σαουδική Αραβία χάρη στα γαλλικά όπλα.

Οι Απεργίες του Σεπτεμβρίου

Νομίζω ότι τώρα έχουμε αρκετά στοιχεία για να καταλάβουμε ότι η γαλλική εργατική τάξη δεν αντέχει πια και ότι η οργή είναι διάχυτη σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η φυσική αντίδραση στις ανακοινώσεις του Φρανσουά Μπαϊρού στα μέσα του καλοκαιριού ήταν η διάχυτη δυσαρέσκεια, ενώ κάποια δεξιά λαϊκιστική πρωτοβουλία κήρυξε την 10η Σεπτεμβρίου ημέρα πολιτικής δράσης. Ωστόσο, δεν μπορείς να κλέψεις το μοναδικό επιτυχημένο κόλπο που έχει η Αριστερά και να τη γλιτώσεις· η αρχική πρωτοβουλία πνίγηκε κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής και έγινε συνώνυμη ενός ευρύτερου πολιτικού φάσματος, στο οποίο όλοι ήταν ευπρόσδεκτοι να διαμαρτυρηθούν για όσα προσπάθησα να συνοψίσω παραπάνω. Η δύναμη αυτού του κινήματος ήταν ότι δεν είχε σαφή πολιτική απόχρωση – παρά το γεγονός ότι ενθαρρύνθηκε από ορισμένες πολιτικές προσωπικότητες και κόμματα – και ως εκ τούτου ήταν ένα πραγματικό κίνημα του λαού, αλλά με σαφή αιτήματα. Ο φόβος ότι το κίνημα θα αποδυνάμωνε την ήδη εύθραυστη βάση στην οποία στηριζόταν ο Μακρόν οδήγησε τον Μπαϊρού να ανακοινώσει στις 25 Αυγούστου ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο να ψηφίσει στις αρχές Σεπτεμβρίου για το αν οι βουλευτές εξακολουθούσαν να τον εμπιστεύονται ως πρωθυπουργό. Στις 8 Σεπτεμβρίου, έχασε την ψηφοφορία και υπέβαλε την παραίτησή του στον πρόεδρο.

Περισσότεροι από 360.000 διαδηλωτές συμμετείχαν σε όλη τη Γαλλία, παρά την παραίτηση του Μπαϊρού , η οποία ήταν προφανώς μια προσπάθεια να ηρεμήσουν τα πράγματα. Από νωρίς το πρωί σημειώθηκαν αποκλεισμοί σε διόδια αυτοκινητοδρόμων, σταθμούς λεωφορείων και σιδηροδρόμους, σε εργοστάσια από απεργούς εργάτες, μερικοί από τους οποίους φορούσαν κίτρινα γιλέκα, καθώς και σε Λύκεια και Πανεπιστήμια, αλλά ο παραιτηθέντας υπουργός εσωτερικών, Μπρούνο Ρεταλιέ, είχε κινητοποιήσει 80.000 αστυνομικούς σε όλη τη χώρα, προκειμένου να αποφευχθεί η επιβράδυνση της χώρας. Στη συνέχεια, ανακοίνωσε ότι περισσότεροι από 540 διαδηλωτές συνελήφθησαν εκείνη την ημέρα. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση και τα αστικά μέσα ενημέρωσης εργαλειοποίησαν τη βία, η οποία ξεκίνησε κυρίως από την αστυνομία με παράνομες μεθόδους ελέγχου του πλήθους, όπως το να παγιδεύουν τους διαδηλωτές προκειμένου να τους διασπάσουν, οι πιο κοστοβόρες ζημιές εκείνη την ημέρα προκλήθηκαν από την αστυνομία, καθώς μια χειροβομβίδα δακρυγόνου εξερράγη στην υφασμάτινη οροφή της βεράντας ενός κορεατικού εστιατορίου, προκαλώντας πυρκαγιά σε ολόκληρο το κτίριο. Οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν και πυροβολήθηκαν με όπλα φλας-μπολ.

Από την πλευρά τους, τα κύρια συνδικάτα δεν υποστήριξαν επίσημα στις 10 Σεπτεμβρίου και προτίμησαν να καλέσουν σε απεργία στις 18 Σεπτεμβρίου, γεγονός που χαρακτηρίστηκε ως ντροπιαστικό και ασαφές, σύμφωνα με ορισμένους διαδηλωτές των κινημάτων της 10ης Σεπτεμβρίου. Οι κατηγορίες εναντίον των κύριων συνδικάτων αφορούσαν την παρακώλυση των πιο ριζοσπαστικών και επαναστατικών αιτημάτων και δράσεων, κάτι που τελικά ωφελεί την καθεστηκυία τάξη. Ωστόσο, σύμφωνα με το γαλλικό συνδικάτο Γενική Εργατική Συνομοσπονδία (CGT), η ημέρα της απεργίας συγκέντρωσε περισσότερους από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές σε ολόκληρη τη χώρα. Το Υπουργείο Εσωτερικών ισχυρίστηκε ότι συνέλαβε 134 διαδηλωτές στις 18 Νοεμβρίου, παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή ήταν τριπλάσια.

Άλλες ομάδες των εργατ(ρι)ών και του λαού οργάνωσαν μπλόκα και πορείες από τις 8 Σεπτεμβρίου και συνέχισαν όλη την εβδομάδα σε διάφορες πόλεις.

Καθώς οι δύο ημερομηνίες έπεσαν σε εργάσιμες ημέρες, προτάθηκε μια άλλη ημερομηνία, την Κυριακή 21, ώστε οι εργάτ(ρι)ες που δεν μπορούσαν να κάνουν απεργία να συμμετάσχουν την ημέρα του ρεπό τους, προκειμένου να διατηρηθεί η δυναμική και να γιορταστεί μια σημαντική μέρα στην ιστορία της Γαλλίας: η κατάργηση της μοναρχίας το 1792. Λόγω της χαμηλής συμμετοχής, είναι δύσκολο να βρεθούν πληροφορίες για εκείνη την ημέρα, αλλά σε όλες τις μεγάλες πόλεις πραγματοποιήθηκαν Γενικές Συνελεύσεις και ειρηνικές συγκεντρώσεις. Η χαμηλή συμμετοχή μπορεί επίσης να εξηγηθεί από το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκαν άλλες πορείες για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης και για να διαδηλώσουν για να επιτευχθεί το τέλος της γενοκτονίας στη Γάζα.

Τα κύρια συνδικάτα κάλεσαν σε νέα απεργία που θα πραγματοποιηθεί στις 2 Οκτωβρίου, καθώς η συνάντησή τους με τον νεοδιορισμένο πρωθυπουργό Σεμπαστιέν Λεκορνί δεν οδήγησε πουθενά. Πιο ριζοσπαστικές ομάδες εργατ(ρι)ών έχουν ήδη καλέσει σε περισσότερες δράσεις για να διατηρήσουν τη δυναμική, με διαδηλώσεις να προγραμματίζονται στη Λυών στις 25 Σεπτεμβρίου και στο Καέν στις 27 Σεπτεμβρίου.

Ο Μακρόν βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της δημοτικότητάς του, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, με 83% αρνητική γνώμη, και ενδέχεται να χάσει ακόμη και την αστική του βάση, καθώς η αστάθεια που δημιούργησε ο «Μότσαρτ των Οικονομικών» οδήγησε σε νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις και οι οίκοι αξιολόγησης δεν θα δώσουν την εξουσία στον λαό, καθώς οι διαμαρτυρίες των τελευταίων 10 και πλέον ετών δεν έχουν οδηγήσει σε πολλά αποτελέσματα. Για αυτόν τον λόγο, οι διαδηλωτές θα συνεχίσουν να δοκιμάζουν διαφορετικές μεθόδους και να προσπαθούν να επιβραδύνουν την οικονομία με απεργίες.

Τέλος, για να απαντήσουμε στο ερώτημα που διατυπώθηκε στις πρώτες γραμμές αυτού του κειμένου: δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί, και δεν θα φτάσουμε, εκτός αν τα εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους αυτό το μήνα το θεωρήσουν ταξικό πόλεμο.