Συνταρακτικές οι εξελίξεις στην οικονομία της Κύπρου. Από τη μία, η χαμηλή ανεργία (με τι μισθούς και συνθήκες εργασίας άλλη συζήτηση φυσικά) για την οποία περηφανεύονταν οι άρχοντες του τόπου φαίνεται να είναι πλέον παρελθόν. Διψήφια αύξηση, 10, 4%, στους εγγεγραμμένους (έχει και αυτό τη σημασία του) άνεργους μεταξύ Απριλίου 2025 και Απριλίου 2026, κατέγραψε η Στατιστική Υπηρεσία. Από την άλλη, και με ένα νέο κύμα σοβαρών αυξήσεων στον ορίζοντα, έχουμε μία αύξηση σωρευτική αύξηση των τιμών της τάξης του 16,5% από το 2019 μέχρι το 2025 – αύξηση που είναι αισθητά μεγαλύτερη όσον αφορά τις τιμές των βασικών προϊόντων των νοικοκυριών, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα.
Η σχετική έρευνα της Κεντρικής Τράπεζας αναφέρει συγκεκριμένα πως η πραγματική οικονομική πίεση που βιώνουν τα νοικοκυριά δεν εξαρτάται μόνο από την εξέλιξη των τιμών, αλλά και από τη δυναμική των εισοδημάτων τους. Μάλιστα, πάντα σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα, οι όποιες αυξήσεις στους μισθούς (συμπεριλαμβανομένων της καθιέρωσης Κατώτατου Μισθού και των συμφωνιών για την ΑΤΑ) και τα κρατικά αντισταθμιστικά μέτρα των τελευταίων χρόνων δεν ήταν αρκετά για να εξαλείψουν τις συνέπειες της ραγδαίας αύξησης των τιμών. Με απλά λόγια, οι πλούσιοι πλουσιότεροι – και από τα ακριβά παρότι βασικά προϊόντα και από το φθηνό εργατικό δυναμικό – και οι φτωχοί φτωχότεροι (εργάζονται δεν εργάζονται η οκά 400).
Προφανώς θα λέγαμε εμείς, τι να σου κάνει ένας κατώτατος (εκεί που εφαρμόζεται) ο οποίος θα ισχύει μέχρι το 2028, ενώ κυμαίνεται σε επίπεδα κάτω από το όριο της φτώχιας του 2024;!; Απορεί κανείς που το πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών στην Κύπρο έφτασε να κατέχει σχεδόν τα 2/3 (έως και 67%) του συνολικού εθνικού πλούτου;;;
Αυτά δεν είναι αποτελέσματα ούτε κάποιας σκιώδους διαφθοράς, ούτε κάποιας σκευωρίας και μαζικής πλάνης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός συστήματος που δουλεύει ρολόι, επιτελώντας τον πάγιο και αποκλειστικό σκοπό του. Το Success Story πράγματι καταρρέει και πέφτει πάνω στα κεφάλια μας, αλλά το σύστημα μια χαρά δουλεύει και μεσουρανεί.
Για όσο το επιτρέπουμε, φυσικά. Για όσο αφήνουμε οι εργαζόμενοι τους άνεργους στην μοίρα τους. Για όσο οι άνεργοι επιτρέπουμε να μας χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης προς αυτούς που εργάζονται. Για όσο παραμένουμε χώρια, πνιγμένοι στην απομόνωση και την απελπισία, κατηγορώντας τους δίπλα μας, τους από κάτω μας, τους εαυτούς μας τους ίδιους, αλλά ποτέ τα αφεντικά που μας έχουν κάτσει στο σβέρκο. Καθώς πλησιάζουμε την 120η επέτειο της ίδρυσης του συνδικάτου μας (και για να προλάβουμε τις ετοιματζίδικες ατάκες μέρες που είναι) τα λόγια του ιδρυτικού μέλους μας από το μακρινό 1905 φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ: «Ποτέ μην ξεγελαστείτε ότι οι πλούσιοι θα σας επιτρέψουν να τους πάρετε τον πλούτο με την ψήφο.»
Ραντεβού στους δρόμους και στους χώρους εργασίας!
