Τι κοινό έχει ο Μάης του 1933 στην Γερμανία με τον Ιούλη του 2026 στην Κύπρο; Τέσσερις μόλις μήνες μετά την επικράτηση του ναζιστικού καθεστώτος, ξεκίνησε και επίσημα η ενορχηστρωμένη διάλυση των συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας (ανεπίσημα είχε ξεκινήσει από τον Μάρτιο του ‘33, με επιθέσεις και βανδαλισμούς κατά γραφείων συνδικαλιστικών οργανώσεων οι οποίες έμεναν ατιμώρητες), και οι διώξεις συνδικαλιστών. Στην Κύπρο του 2026, χρειάστηκε να περάσουν 8 μήνες από τον διορισμό του ακροδεξιού φιλο-ΕΛΑΜίτη (αυτά να τα βλέπουν όσα μέλη της Ισότητας επιμένουν να στηρίζουν δεξιά κόμματα, και δη το ΕΛΑΜ) Κωνσταντίνου Φυτιρή στη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως μέχρι την, πρώτη στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, απόλυση συνδικαλιστή στο δημόσιο.
Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε στον ιδιωτικό τομέα απολύσεις εργαζομένων εν μέσω και ως αποτέλεσμα απεργίας (εδώ & εδώ), χωρίς να ιδρώσει το αυτί του κράτους για το παράνομο της υπόθεσης. Και δεν ξεχνάμε, βεβαίως, την πρόβα τζενεράλε με την δίωξη του συνδικαλιστή Λοϊζίδη, πάλι της συντεχνίας Ισότητα, από τον αρχηγό της αστυνομίας. Αλλά εδώ μιλάμε για ποιοτική αναβάθμιση της κρατικής υστερίας απέναντι στον μαχητικό συνδικαλισμό, με τον Υπουργό Δικαιοσύνης να τερματίζει εν μία νυκτί την εργοδότηση του στελέχους της Ισότητας, Γιώργου Μαλτέζου, ευθαρσώς και δηλωμένα λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης. Και μάλιστα, καθώς φαίνεται, με την συμβολή της έτερης (και χρηματοδοτούμενης από το κράτος-εργοδότη) συντεχνίας του δημοσίου, της ΠΑΣΥΔΥ.
Εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να υπογραμμίσουμε το εξής. Ναι, η οργάνωση μας δεν δέχεται μέλη δεσμοφύλακες, όπως ούτε και μπάτσους. Οι αιτίες για τον αποκλεισμό των δεύτερων ξεκάθαρες σε οποίον συνάδελφο μας έχει δεχτεί αστυνομική βία έξω από απεργιακή περιφρούρηση, και σε όποιον συνάνθρωπο μας έχει μπει στον κόπο να μελετήσει τα βασικά αιτήματα κάθε μπατσοσυνδικαλιστικής οργάνωσης – περισσότερη «ελευθερία κινήσεων» για σκοπούς καταστολής. Ο αποκλεισμός των δεσμοφυλάκων είναι πιο σύνθετο ζήτημα, καθώς η συνδικαλιστική οργάνωση του κλάδου δεν έχει, αναγκαστικά, αντικοινωνικά/αντεργατικά αιτήματα. Παρόλα αυτά, η οργάνωση μας επίλεξε να στέκεται στο πλευρό των φυλακισμένων εργατών, και στην γενέτειρα μας ΗΠΑ υπήρξε ιστορικά οργανωτής πολλών απεργιών εντός των φυλακών από εργαζόμενους-φυλακισμένους. Ως προς αυτο, προκύπτει μια προφανής σύγκρουση συμφερόντων με την οργάνωση δεσμοφυλάκων.
Παρόλο που δεν συμφωνούμε με κάποια από τα αιτήματα που κατά καιρούς έχει προτάξει το κλαδικό των δεσμοφυλάκων της Ισότητας, και παρόλο που πάγια επιδίωξη της οργάνωσης μας είναι η κατάργηση του φυλακιστικού συστήματος, ο Γιώργος Μαλτέζος δεν βρέθηκε χωρίς δουλειά επειδή ως συνδικαλιστής προωθούσε αντικοινωνικά αιτήματα. Αντιθέτως, τα ζητήματα που έφερε στο προσκήνιο με τη δυναμική δράση της η συγκεκριμένη συντεχνία, και ο ίδιος ο Γιώργος Μαλτέζος, είναι καίρια και όφειλαν να είχαν διευθετηθεί από καιρό. Ακριβώς για αυτό στοχοποιήθηκε, διώχθηκε, μετακινήθηκε δυσμενώς και εν τέλει απολύθηκε ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής, ένας άνθρωπος που, αν μη τι άλλο, βρίσκεται για χρόνια μπροστάρης στον αγώνα για τα εργατικά συμφέροντα του κλάδου του, και της κοινωνίας ευρύτερα.
Δεν θα αναλωθούμε στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, η Ισότητα δεν χρειάζεται την αρωγή μας για να επικοινωνήσει στα χιλιάδες μέλη της και στο κοινό τι ακριβώς έγινε. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν στο κάτω κάτω – το Κεφάλαιο και το κράτος του τιμωρούν έναν για να φοβηθούν οι εκατό. Ποντάρουν πως αν καταστείλουν την οργάνωση στον δημόσιο τομέα, ο ιδιωτικός δεν πρόκειται να σηκώσει ποτέ κεφάλι.
Η απάντηση που οφείλουν να λάβουν από ολόκληρη την εργατική τάξη του νησιού, και που ήδη λαμβάνουν από πλευράς Ισότητας, είναι πως με αυτό το πλευρό να κοιμούνται. Και η οργάνωση μας δεν μπορεί παρά να σταθεί δίπλα σε κάθε εργαζόμενο που διώκεται επειδή παλεύει για τα αυτονόητα!
