Αυτό το άρθρο αφορά (κυρίως) τους εργαζόμενους που λαμβάνουν Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή, είτε μέσω συλλογικής σύμβασης είτε λόγω εργοδότησης στον δημόσιο τομέα – δηλαδή, ένα 40-50% των εργαζομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Αυτοί οι «τυχεροί» λοιπόν, είδαν (ανάθεμα και αν το κατάλαβαν) μία αναπροσαρμογή προς τα πάνω του  μισθού τους του Ιανουαρίου, της τάξεως του 0,1%. Και τώρα τον Ιούλη, με την ΑΤΑ να ορίζεται πλέον στο 90% του πληθωρισμού, αυτοί οι εργαζόμενοι δεν έχουν πλέον που να βάλουν τα τόσα χρήματα τους, καθώς ο μισθός τους αναπροσαρμόστηκε εκ νέου προς τα πάνω, κατά 0,12%. Σε βασικό μισθό 2000 ευρώ μεικτά, αυτό μεταφράζεται σε περίπου 3 ευρώ παραπάνω μισθό από πέρσι, συνολικά.

Αυτό μπορεί να ξενίσει μερικούς αδιάβαστους, καθώς ο πληθωρισμός το 2026 πετά σε δυσδιάκριτα ύψη.  Έλα όμως που η συμφωνία εργοδοτών-κράτους-συντεχνιών για την ΑΤΑ, ορίζει πως μέχρι την τελική αποκατάσταση της το 2027, θα υπολογίζεται με βάση τον πληθωρισμό του 2025;

Έχουμε ήδη τοποθετηθεί σε προηγούμενο άρθρο μας για τα κενά και τις ελλείψεις της συγκεκριμένης συμφωνίας, αλλά και του υποτονικού αγώνα (δύο συμβολικές 3ωρες «γενικές» στάσεις εργασίας) που δόθηκε από τον συνασπισμό των συντεχνιών. Σε πιο πρόσφατό άρθρο αναφερθήκαμε στον μαχητικό αγώνα που έδωσαν φέτος οι εργαζόμενοι και οι οργανώσεις τους στο βόρειο κομμάτι του νησιού για το ίδιο θέμα, με δυναμικές απεργίες, καταλήψεις δημοσίων κτηρίων κτλ. Ο λόγος που το επαναφέρουμε, είναι επειδή αξίζει να υπογραμμιστεί πως η σπίθα που άναψε την πυρκαγιά αυτή ήταν η πρόθεση της εκεί κυβέρνησης να αποδώσει το 2026 ΑΤΑ σε ποσοστό 0,1%.

Δηλαδή, αυτό που βαφτίστηκε στον νότο ως νίκη του αγώνα, επιτυχία των συντεχνιών και ιστορική συμφωνία, είναι αυτό που στον βορρά άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και προκάλεσε μια εργατική εξέγερση.

Τελειώνοντας, όπως αναφέραμε και στο προηγούμενο σχετικό μας άρθρο, μερίδιο ευθύνης για αυτή την κατάντια έχουν και όσοι συνάδελφοι μας δεν στήριξαν με την παρουσία τους αυτά τα λίγα που οργάνωσαν οι συντεχνίες, και που δεν πιέζουν, σε μόνιμη βάση, για αναβάθμιση των δυναμικών μέτρων. Αλλά, ξανά, την ευθύνη για αυτή την έλλειψη μαχητικότητας από μεριάς των εργαζομένων την φέρουν πάλι οι ίδιες οι συντεχνίες, οι οποίες δηλώνουν περίτρανα θεματοφύλακες της εργασιακής ειρήνης. Δηλώσεις που αποδεικνύονται καθημερινά στην πράξη, με την συνεχή φίμωση κάθε μαχητικής φωνής εντός τους, με την έλλειψη κάθε προετοιμασίας για ουσιαστικά ζημιογόνες κινητοποιήσεις, και με την εθελούσια υποταγή τους στον Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων που τους πιστώνει υποχρέωση καταστολής απεργιών.

Για όσους δεν είναι πλέον ευχαριστημένοι με αυτόν τον συμβιβασμένο, μετριοπαθή και, στο τέλος της ημέρας, αναποτελεσματικό συνδικαλισμό, επιλογές υπάρχουν…